อ.ประสิทธิ์ คงทรัพย์ /ร.ร. สิริภัจจ์ การแพทย์แผนไทย

ต้นขี้ครอก    ชื่อวิทยาศาสตร์    Urena Lobata L.   วงศ์   MALVACEAE 

                  ขี้ครอก(ภาคกลาง), ขี้คาก,หญ้าผมยุ่ง,หญ้าอียู(พายัพ),ขมงดง(สุโขทัย),ขึ้หมู(นครราสีมา),

                   เส้ง ปูลู(ภาคใต้),ปอเส้ง(ปัตตานี),ซัวโบ๋เท้า(จีน)

     ขี้ครอกเป็นไม้พุ่มต้นเล็กคล้ายมะเขือ  สูงประมาณ  ๓-๕ ฟุต  ใบคายมีขน ใบแฉกคล้ายใบมะระ แต่แฉกลึกกว่า  เรียก ขขี้ครอกตัวผู้   ส่วนชนิดที่มีใบแฉกน้อยและตื้น  เรียกว่า  ขี้ครอกตัวเมีย  ดอกสีแดงแกมขาว ลูกเป็นหนามเหนียว  ถ้าขว้างปาบนศีรษะคนก็จะดึงออกยากมาก  ฉะนั้นชาวเหนือ จึงเรียกว่า  “หญ้าผมยุ่ง”  ไม้นี้ชอบขึ้นตามป่าราบและที่ลุ่มรกร้างทั่วไป

มีปลูกกันมากตามสวนยาจีนทั่วไป 

     ตำราเภสัชกรรมไทย   กองการประกอบโรคศิลปะ 

ขี้ครอก     เป็นไม้พุ่มขนาดย่อม คล้ายมะเขือ

               ใบ รสขื่น   แก้ไอ ขับเสมหะ

               ราก รสเย็น ถอนพิษไข้ทั้งปวง

               ใช้ทั้ง ๕  รสขื่นเย็น สรรพคุณ แก้ไตพิการ

 

 

ImageImageImageImage

    ประโยชน์ทางยา    แพทย์ตามชนบทใช้ใบ  ต้มเป็นยาจิบแก้ไอ ดับพิษเสมหะ  ราก รับประทานเป็นเย็นถอนพิษไข้ทั้งปวง  บางจังหวัดใช้ต้นและใบต้มรับประทานเป็นยาขับปัสสาวะ และแก้ไตพิการด้วย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Tag Cloud

%d bloggers like this: